Σκεψεισ και συναισθηματα του Πλατωνα Αρωνη απο τη συμμετοχη του στο Πανευρωπαϊκο πρωταθλημα Ορειβατικου σκι.

Ανάμεικτα συναισθήματα για τον Πλάτωνα Αρώνη από την συμμετοχή του στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ορειβατικού σκι, καθώς δεν συμμετείχε στον κάθετο αγώνα, λόγω εσπευσμένης επιστροφής στην Ελλάδα...

Κυριακή 7/2/16 τελειώνει το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ορειβατικού Σκι στο Salvan Les Marecottes της Ελβετίας με τον αγώνα sprint, τον οποίο ακολουθεί αμέσως μετά η τελετή λήξης. Για μένα όμως το πρωτάθλημα τελείωσε πριν καλά καλά αρχίσει, λίγες ώρες μόλις μετά τον τερματισμό μου στον πρώτο από τους τρεις αγώνες του πανευρωπαϊκού, τον ατομικό την Παρασκευή...

Πέμπτη ξημερώματα με το άγχος των μπλόκων στον δρόμο προς το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης και αμέσως μετά με την γενική απεργία στο αεροδρόμιο και τις ακυρώσεις πτήσεων, απογειώνομαι στις 06:20 από Θεσσαλονίκη και οριακά στις 08:10 αναχωρώ μαζί μετά υπόλοιπα παιδιά της εθνικής ομάδας από Αθήνα για Γενεύη. 

Η χαρά και ο ενθουσιασμός είναι πολύ μεγάλος, αφού όπως κάθε χρόνο ο βασικός αθλητικός στόχος της χρονιάς είναι αρχικά η πρόκριση στους αγώνες κριτήριο για την στελέχωση της εθνικής ομάδας με απώτερο στόχο την εκπροσώπηση της χώρας μου στο Πανευρωπαϊκό ή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ορειβατικού Σκι. Έτσι και φέτος ο πρώτος βασικός στόχος στους αγώνες του πρωταθλήματος που πραγματοποιήθηκαν στην Βασιλίτσα επιτεύχθει, πήρα την πρόκριση και πετούσα τώρα για το Πανευρωπαϊκό! Φέτος όμως δεν ταξίδευα μόνος! Είχα μαζί μου δυο ακόμα πολύ καλούς αθλητές και φίλους, τον Γρήγορη Καλογερόπουλο και τον Γιώργο Μπάτα, όπου οι τρεις μας αποτελούσαμε την σύνθεση της εθνικής Ελλάδος.

Λίγες ώρες αργότερα προσγειωνόμασταν στην Γενεύη και μετά από οδήγηση μιάμισης ώρας φτάναμε στο γραφικό αλπικό χωριό Salvan, με στόχο να προλάβουμε ανοιχτό το registration office της διοργάνωσης. Σε όλη την διαδρομή ήταν έκδηλα τα σημάδια της έντονης χιονόπτωσης των τελευταίων ημερών και η πρόγνωση για λιακάδα την επόμενη μέρα, μέρα του αγώνα, σε συνδυασμό με το "powder ski" γέμιζαν με ενθουσιασμό όλη την ομάδα. Χωρίς να χάνουμε χρόνο πηγαίνουμε στο ξενοδοχείο διαμονής, τακτοποιούμαστε, και επιστρέφουμε κατευθείαν στο χωριό Salvan για την τελετή έναρξης.

Με μία κοσμοσυρροή από χαρούμενα πρόσωπα, έντονα χρώματα, σημαίες να ανεμίζουν, χαμόγελα, φλάς και υπό την ιαχή μιας ζωηρής μπάντας κάτω από ελαφριά χιονόπτωση πραγματοποιείται η παραδοσιακή παρέλαση στους κεντρικούς δρόμους του Salvan με προορισμό ένα multi hall όπου κηρύσσεται η έναρξη των αγώνων! Ολόγυρα μου όλο γνωστά πρόσωπα, πολλά από αυτά φίλοι πλέον, μετά από την συνεχή συνάντηση μας τα τελευταία χρόνια. Αγκαλιές, ευχές, αναμνηστικές φωτογραφίες και γρήγορα για το coach briefing του αγώνα. 

Τέσσερις αναβάσεις, τρία τεχνικά περάσματα, το ένα με φιξαρισμένο σχοινί λόγω της πολύ απότομης κλίσης του βουνού, και τέσσερις καταβάσεις αρκετά τεχνικές που θα έπρεπε να δείξουμε ιδιαίτερη προσοχή ,αφού λόγω την έντονης χιονόπτωσης των τελευταίων ημερών, πέσανε, ή προκαλέσανε εσκεμμένα οι υπεύθυνοι ασφαλείας με εκρηκτικά, πολλές χιονοστιβάδες, με αποτέλεσμα το χιόνι σε κάποια σημεία να είναι τέλεια ποιότητα “snow powder” ενώ σε αλλά να είναι ανακατεμένο με τεράστιες παγωμένες μπάλες από χιονοστιβάδα. Αμέσως μετά επιστροφή στο ξενοδοχείο και ετοιμασίες εξοπλισμού για τον αγώνα. Φαγητό, συζήτηση της διαδρομής του αγώνα και ύπνος... 

Ώρα εκκίνησης 09:00. Ξύπνημα στις 06:00, στις επτά αναχώρηση από το ξενοδοχείο, οδήγηση μισής ώρας, περνάμε το lift του χιονοδρομικού Les Marecottes, για να φτάσουμε στο σημείο εκκίνησης του αγώνα. Στις 08:00 ξεκινάμε ζέσταμα αφού πρώτα ταχτοποιηθήκαμε  στο changing area. Με τον ήλιο να αστραποβολά στο ολόλευκο πλούσιο φρέσκο χιόνι δίνεται η εκκίνηση μέσα από επευφημίες και ευχές μεταξύ μας για καλό αγώνα. Από το πρώτο δευτερόλεπτο φαίνεται το πολύ υψηλό επίπεδο όλων των αθλητών με την ορμή που τρέχουν τα πρώτα μέτρα του αγώνα και χύνονται στην μάχη! Ένταση, πάθος, δύναμη, θέληση, αποτυπωμένα ταυτόχρονα σε όλα τα πρόσωπα γύρω μου! Μέσα σε όλον τον ενθουσιασμό του ταξιδιού, της παρέας και του αγώνα είχα ξεχάσει τα προβλήματα που κουβαλούσα από την Ελλάδα. Μια γρίπη που μεγάλωνε και ένα τράβηγμα στην μέση με έναν τραυματισμό κοντά στον αστράγαλο, απόρροια απρόσεχτων παιχνιδιών με τον γιο μου στα χιόνια! Επειδή όμως μια φορά τον χρόνο θα σου δοθεί η ευκαιρία, αν σου δοθεί, να εκπροσωπήσεις την χώρα σου σε Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, τα ξεχνάς όλα και προχωράς!

Ο αγώνας ξεκίνησε δυνατά. Με πολύ όρεξη και πάθος απολάμβανα την κάθε στιγμή, παρόλο που στους ψηλούς σφυγμούς είχα προβλήματα με τον βήχα. Στα μισά του αγώνα η καταβολή ήταν πολύ έντονη και η προσπάθεια για να συνεχίσω στον ίδιο ρυθμό πιο δύσκολη. Με πολύ κόπο, όμως με απίστευτη χαρά και παράλληλα με τεράστια εξάντληση, ήρθε ο τερματισμός. Η ικανοποίηση μεγάλη καθώς έκανα τελικά έναν πολύ καλό αγώνα! Η χάραξη της διαδρομής πολύ όμορφη που σε συνδυασμό με το φρέσκο χιόνι ήταν μία ευχάριστη πρόκληση το πέρασμα από κάθε σημείο της.

Αφού τερματίσαμε όλοι, καταφέρνοντας ο καθένας μας να ξεπεράσει με τον δικό του τρόπο τον εαυτό του, βαθιά ικανοποιημένοι, χαρούμενοι με πλατιά χαμόγελα και γεμάτοι με όμορφες μοναδικές εικόνες και πλούσιες εμπειρίες από έναν πραγματικά υπέροχο αγώνα με καταπληκτικές διαδρομές, (πολλά μπράβο στην διοργάνωση!), πήραμε τον δρόμο προς το ξενοδοχείο με μια γρήγορη στάση για φαγητό. Η κατάστασή μου πλέον είχε επιδεινωθεί, κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια για να μην καταρρεύσω ολοσχερώς. Η μόνη μου ελπίδα ήταν το κρεβάτι και οι δυο συναθλητές και καλοί μου φίλοι, ο Γιώργος που μου συμπαραστεκόταν και ο Γρηγόρης, ο οποίος με εφοδίασε με διαφορά γιατροσόφια και με αλλά παραδοσιακά φάρμακα. Αποχαιρετιστήκαμε  για να ξεκουραστούμε για μια δυο ώρες . 

Όμως, σε λιγότερο από δέκα λεπτά τρέχω να τους προλάβω. Είχα ανοίξει το κινητό μου, μετά τον αγώνα και έπρεπε εσπευσμένα να επιστρέψω πίσω. Με βοηθάνε γρήγορα να μαζέψω πράγματα και με την πολύτιμη βοήθεια και συμπαράσταση τους, καταφέρνω δυο ώρες μετά να πετάω μέσω Μονάχου για Θεσσαλονίκη, για να προλάβω να δω και να εμψυχώσω στον προσωπικό της αγώνα, την μητέρα μου...

ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ